هیوا محمدپور روزنامه نگار دیواندره ای بدنبال افزایش خودکشی در این شهرستان یادداشتی را منتشر کرد.

کردپرس- خودکشی پدیده ای شوم است که هرزگاهی در برخی از جوامع اوج می گیرد و این پدیده چند سالی است در شهرستان دیواندره به صورت منظم منطقه به منطقه و روستا به روستا می چرخد. مسولان در اوایل و در همین موقع به این دل خوش کرده اند که هنوز وضعیت شهرستان سفید است که این خنده دار ترین جمله ممکن است آیا باید به وضعیت قرمز برسیم که کاری انجام گیرد.
من یک روزنامه نگارم دوست ندارم به جای کارشناسان اهل فن چیزی بگویم بلکه آن چیزی که مشاهده می کنم به رشته تحریر در می آورم . بارها با اصحاب رسانه، مسئولان و کارشناسان بر سر پوشش خودکشی ها به بحث نشستیم جمعا تصمیم گرفته شد خودکشی ها رسانه ای نشود تا کسی الگو گیری نکند اما انگار این روش تاثیری در کاهش خودکشی ها نداشته است.
امروز خودکشی سن و سال و زن و مرد نمی شناسد از همه نوع خودکشی داریم از دور افتاده ترین روستا تا همین بغل دست خودمان در داخل شهر شاهد خودکشی با روش های مختلفی بوده ایم که بیشتر آنها از روش حلق آویز استفاده کرده اند.
واقعا مسئول واقعی پیشگیری از خودکشی و آگاه سازی جامعه چه کسانی هستند بی شک تمام جامعه در این قضیه دخیل هستند و باید همه در کمک به هم نوع مسئول باشند اما افرادی هستند برای فعالیت در این حوزه حقوق می گیرند این افراد چرا هنوز نتوانسته اند به خوبی آسیب شناسی کنند و از بروز چنین رخدادهای جلوگیری کنند.
ارائه آمارها برای یک خبرنگار با وجود منابع آگاه کار سهلی است اما به خاطر اخلاقیات دست به چنین اقدامی نخواهیم زد اما در این شهرستان افراد زیادی هستند که اقدام به خودکشی می کنند اما به زندگی بر می گردند دستگاه های متولی چه اقدامی برای اینکه فرد اقدام کنند دوباره دست به خودکشی نزند انجام می دهند.
امامان جمعه و جماعت بارها از خودکشی به عنوان گناه کبیره نام برده و در جهت آگاه سازی خانواده ها اقدام کرده اند با این وجود هنوز هم در برخی محلات شاهد خودکشی مجدد و در برخی خانواده ها شاهد خودکشی دو نفر از اعضای خانواده در زمان های مختلف هستیم چرا ما نمی توانیم کاری کنیم کسی که شاهد این صحنه دلخراش بوده اقدام به خودکشی نکند.
با این تفکر که مسئول هستیم و جایگاه و مقامی داریم خود را جدا از این قضایا ندانیم با چنین وضعیت و ارتباطات اجتماعی در شهر کوچکی مانند دیواندره خانواده های ماهم در معرض چنین پدیده شومی قرار دارند و هر لحظه امکان دارد گریبان گیر خود ما هم شود پس مردم را در یابید پیشگیری کنید و تمام توان سازمان را برای زدودن این معضلات در شهرستان به کار ببندید.
نظریه اندیشمندان در مورد خودکشی
به گفته کارشناسان اغلب افرادی که خودکشی می کنند معمولاً از خودکشی حرف می زنند. ولی اغلب کسانی که درباره خودکشی صحبت می کنند الزاماً خودکشی نمی کنند. مهمترین و مشترک ترین علامت خودکشی، افسردگی است.
«امیل دورکیم» در کتاب «خودکشی» علل انتحار را در اجتماع دانسته و معتقد است که خودکشی ناشی از سه علت اجتماعی است. اول – خودکشی به علت عدم اتحاد و همبستگی، ازهم گسیختگی رشته الفت و انزوا در اجتماع رخ می‌دهد. در دوران بحران همچون انقلاب و جنگ که اتحاد بین افراد جامعه مستحکم می‌گردد، میزان خودکشی تقلیل می‌یابد.
در اندیشه «زیگموند فروید» – ‌بنیانگذار علم روانکاوی – توجیهات گوناگونی برای خودکشی می‌توان یافت. به نظر فروید، خودکشی ثمره همانندسازی> یا <همسان‌سازی> یا <عینیت دادن است؛ به این معنی که میل خودکشی را می‌توان تهاجمی علیه شخص مورد علاقه، که فرد خودش را برآن عینیت می‌دهد تفسیر کرد.
به عبارت دیگر، خودکشی در واقع نوعی آدم‌کشی است که تغییر سمت داده و متوجه خود قاتل شده است و منتحر به جای اینکه مانع را از میان بردارد، خود را نابود می‌کند. فروید معتقد بود امروزه تحت عنوان <غریزه مرگ> که آثار آن تخریب و نابودی است، بسیاری از رفتارهای نابهنجار مانند می‌بارگی (الکلیسم)، قمار، رفتار ضد اجتماعی، ریاضت، قطع اندام‌ها و خودکشی قابل توجیه می‌باشند.