امروزه به واسطه هوش مصنوعی، تحلیل های زیادی در حوزه های مختلف توسط افراد گوناگون منتشر می شود که در زیر آن « به قلم …» درج شده است. این نوشته ها پر از کلمات پرزرق و برقی است که نفس نمی کشند و فاقد احساسات انسانی و زنده بودن هستند.

در دنیایی که همه چیز به سوی مصنوعی شدن پیش می رفت و روی رفتار انسان ها تاثیرگذار بود به لطف هوش مصنوعی نه تنها عکس ها و فیلم هایمان بلکه نوشته هایمان که برگرفته از افکارمان بود هم مصنوعی شد. به دلیل عادت کردن و الگوگیری از کامپیوترهایی که برای ما می نویسند،ایده می دهند و بجای ما فکر می کنند افکار و خواسته های ذهنیمان هم مصنوعی می شوند.

پیشرفت تکنولوژی و استفاده از ابزارهای کمکی، به‌خودی‌خود بد نیست و در حوزه های مختلف، پیشرانی برای اهداف بشریت بوده، اما اینکه حتی نوشته و افکارمان را هم به آن بسپاریم کلمات دیگر مانند گذشته زنده نیستند.

برایم جای سوال است چرا هر ابزاری که دستمان می رسد آنقدر در استفاده از آن افراط می کنیم که شورش را در می آوریم. قرار بود هوش مصنوعی دستیاری برای راحت شدن کارهایمان باشد نه اینکه ما و شغلمان دیگر بدون آن ارزشی نداشته باشیم.

شاید برای بسیاری از حوزه ها بهره گیری از هوش مصنوعی عالی به نظر برسد اما در حوزه های تخصصی که سال ها با آنها سروکار داشته ام داستان چیز دیگری است یکی از هنرهای رسانه ای و خبرنگاری هنر تیتر زدن بود اما امروز در صفحات رسانه ها با تیترهایی با یک لحن و شکل یکسان برخورد می کنید که قشنگ مشخص است تولید ماشین است. یادداشت و تحلیل هایی می بینیم که فقط مجموعه ای از داده ها است نه احساسی و نه تفکری در آن روئیت نمی شود.

نوشتن یادداشت نیاز به فکر، تجربه، دغدغه، حافظه حرفه ای، تخصص و …. دارد وقتی دو کلمه به هوش مصنوعی میدهیم و می گوییم یک یادداشت در این زمینه برایمان بنویس یعنی ما دیگر فکر نمی کنیم و آنچه تولید می شود نظر ما نیست بلکه مجموعه داده هایی است که کنار هم قرار گرفته اند.

سال های سال صفحات رسانه های مختلف اعم از چاپی و آنلاین را رصد میکردیم تا بفهمیم نظر فلانی درباره فلان موضوع چیست اما امروز از این دست یادداشت ها کم شده و آنچه بیشتر به چشم می خورد تحلیل ها و یادداشت هایی است که هوش مصنوعی از بین هزاران سرور اطلاعاتی خود بیرون کشیده و کلمات را براساس الگوریتمی از پیش تعیین شده کنار هم چیده است.

یادداشت: هیوا محمدپور

ابزارهای هوش مصنوعی به دلیل در اختیار داشتن اطلاعات و داده های زیاد با سرعت بی نظیر محتوا تولید می کنند اما کسانی که اهل خواندن یا دیدن باشند با یک نگاه مصنوعی بودن آنها را تشخیص می دهند و آن جذابیت همیشگی را دریافت نمی کنند. وقتی متنی بی حس و حال باشد و فاقد لحن انسانی، قطعاً مخاطب به معنا و داده های آن هم اکتفا نمی کند. از آنجایکه امروزه به دلیل سهولت، اکثر عکس ها با هوش مصنوعی تولید می شوند یا اینکه بیشتر مطالب ساخته و پرداخته هوش مصنوعی هستند، با دوربین عکس گرفتن و با دست نوشتن یعنی متفاوت بودن و این تفاوت یعنی بیشتر دیده شدن، با این اوصاف کسی برنده خواهد بود که به روال طبیعی آثار را خلق کند.

همین متنی که الان شما مطالعه کردید را برای یک هوش مصنوعی فرستادم و ازش پرسیدم نظرش درباره این یادداشت چیه؟ پاسخش صادقانه بود، تایید کرد که تفاوت میان نوشته‌ای که از تجربه‌ی سال ‌ها می‌آید و متنی که از الگو تولید می‌شود، بنیادین است. همین اعتراف، بهترین سند برای حرف این یادداشت بود. وقتی حتی خود هوش مصنوعی تفاوت میان فکر و داده را می‌پذیرد، چرا ما هنوز حاضریم فکرمان را به آن بسپاریم؟

شما هم نظر خود را در مورد این مطلب در قسمت نظرات بنویسد بعد از تائید مدیر منتشر خواهد شد